Nazywam się Aneta Kocia. Jestem artystką i projektantką pracującą z gliną, absolwentką Akademii Sztuk Pięknych. W Gdańsku prowadzę pracownię ceramiczną, w której ręczne budowanie form staje się dla mnie nie tyle techniką, co sposobem myślenia — powolnym, materialnym zapisem uważności.

Interesuje mnie moment, w którym natura ujawnia swój porządek: w erozji, pęknięciu, osadzie, śladzie wiatru i wody. To, co organiczne, nie jest dla mnie dekoracją, lecz strukturą sensu. Pracuję redukcją — ograniczam środki, by wydobyć proporcję, napięcie bryły, ciężar i ciszę powierzchni. Surowość faktury i neutralność koloru traktuję jak język: pozwalają formie mówić bez podnoszenia głosu.

Moje obiekty powstają w dialogu czterech żywiołów: ziemi, wody, powietrza i ognia — tych samych sił, które budują i niszczą krajobraz. Każda praca jest pojedynczym egzemplarzem: świadectwem procesu, w którym materia stawia opór, a przypadek bywa narzędziem. Mimo ascetycznej formy, obiekty zawsze niosą kontekst: są komentarzem do tego, jak żyjemy — do kondycji człowieka, do napięcia między tym, co trwałe, a tym, co kruche i chwilowe.